Moskou is een indrukwekkende stad. Statig, robuust, breed, romantisch, koud en groots. De vrouwen dragen bontmantels en de politie loopt in groepjes rond, de meesten hebben nog jeugdpuistjes. Het rode plein is zo mooi zoals ze het beschrijven, en dat de sneeuw blijft liggen op de daken van de kleurrijke kerken zal mij altijd bijblijven. Slenteren was niet aan de orde, de twee middelste teentjes van mijn linkervoet konden dat niet goed aan, ook al had ik een kousenbroek, thermische kousen en een lange broek aan in bergschoenen. Pjotr, de Russische collega van mijn vader, toonde ons het Tretjakovskaja, dé Moskouse trots, maar ik was meer geïnteresseerd in zijn politieke opvattingen en onder de indruk van zijn talent om mijn vragen ontwijkend te beantwoorden. Alleen over de ingeweken Kazachen was hij zeer duidelijk: Ai Cheeit Dem.

Tijdens de drie uur durende balletvoorstelling waarvoor we de allerlaatste tickets hadden kunnen bemachtigen, elk aan de andere kant van de zaal, bereikten mijn examenresultaten mij. Mijn negen was geen verrassing maar toch niet echt leuk. De opgedofte jongedames op naaldhakken trokken zich er niets van aan. Zij paradeerden parmantig tijdens de pauzes en werkten hun make-up in elke spiegel bij en wij voelden ons twee boerinnetjes. Weer in België ben ik blij dat ik mijn getailleerde blauwe jas weer aan kan, en kousenbroeken, en jurkjes, en dat mijn haar niet meer aan mijn gezicht plakt door de kou en de kap van mijn oversized geleende ski-jas. De lessen zijn begonnen en ik heb nog niet genoeg geslapen. Ik droom vreemde dingen en soms zijn mijn hoofd en mijn hart het niet met elkaar eens. Ik las in een boek over de hersens dat zonlicht belangrijk is. Dat het maar gauw lente wordt, dat mijn gemoed maar gauw wat lichter wordt, dat mijn glimlach maar gauw weer onafgebroken is. Dat ik maar gauw rust vind. Ook al weet ik dat dat laatste stilaan een utopie lijkt te worden.

Ik zal hier weer wat meer proberen te schrijven. Ik heb mijn redenen. Zelfcensuur is een koord waarop het moeilijk dansen is. Dat is een slechte metafoor. Zoals vandaag nog, toen ik mezelf vergeleek met een microgolfoven van de kringloopwinkel, die nog perfect werkt, maar waarvan je weet dat hij in een ander huis heeft gestaan, en daar helemaal ander voedsel heeft opgewarmd.

Uitsmijter: Waarom zijn de wachtrijen in biowinkels altijd zo lang?

Ik voel me een beetje verdwaald en dat is al een tijdje geleden. Ik keer dan terug naar hier, waar een leeg scherm een leeg blad papier voorstelt en mijn statistieken mij weinig meer vertellen dan dat een handvol trouwe lezers hier elke dag eens passeert. Vandaag heb ik selderpuree gemaakt maar hij was wat flets. De pastinaakpuree vorige week was beter gelukt. Ik luister naar jazz ook al begrijp ik dat niet altijd goed. Mensen vertellen mij verhalen en ik luister graag. We praten over een vrouw die een buitenman heeft, naast haar echtgenoot, waar ze één keer om de drie weken naartoe mag van haar man. En hij heeft ook een buitenvrouw. We praten hoe dat zou zijn, en of dat zou lukken, en dat het moeilijk is, zo met meer dan twee in een relatie. Ik glimlach even naar het computerscherm. Ik lees PostSecret, omdat ik weet dat ik me dan beter zal voelen. Maar eigenlijk gaat het goed met mij. Ik mag gewoon niet beginnen nadenken. Het is halftwaalf. Dat is vroeg, maar ook laat. Morgen haal ik in wat vandaag niet meer gelukt is. Om 22u15. Met een dekentje.

De professor van een vak waar ik helaas niet kon aanwezig zijn (vandaar de notitieruil) gaf de tragen onder ons de kans om toch nog te reageren op een forum over de relatie tussen mondialisering en global governance. Twee van de twintig punten. Ik maak de overweging. Mij potentieel belachelijk maken of potentieel geen tien op twintig halen. Ik lees de bijdragen van de anderen en merk dat moeilijke woorden en zinnen zoals ‘an sich’ en ‘in hetzelfde bedje ziek’, ‘winstmaximalisatie’ en ‘negorij’ duidelijk vereist zijn. Mag ik anders hier eens oefenen? Ik wil zeggen, voor twee punten, of met één ben ik ook al tevreden, dat ik geloof dat de mens, de mensheid, de staten, regeringleiders, al wie iets te zeggen heeft in deze wereld, intrinsiek egoïstisch is. Landen maken beslissingen op mondiale fora die vooral hun eigen belangen dienen. Wat zou jij doen, vraag ik aan mijn blondste huisgenootje, zou je de huur betalen van iemand die je niet kent gewoon omdat die problemen heeft? Nee, zegt ze. Ik vraag aan de jongen die ook Nesquick drinkt of ik dat zou schrijven. Hij grinnikt. Canada stapt uit het Kyotoprotocol omdat het anders een boete moet betalen wegens het niet halen van de doelstellingen. Ze willen het hun belastingbetalers niet aandoen. Hoe zou je zelf zijn?

Dat is een beetje mijn probleem. Ik betrek de problemen gewoon op mezelf. Wat zou ik doen? Hoe zou ik reageren? Zou dat genoeg zijn voor één op twee? Of zou ik er nog de woorden ‘incentives’ en ‘praxis’ tegenaan smijten? Bestaat er een google translate machine die gewone taal omzet in gewichtige woorden? Of zijn er lezers van deze blog die toevallig al een diploma politieke wetenschappen hebben en mij wat willen helpen? Of misschien is Nederlandse Taalkunde een betere optie. Freek Braeckman?  Het nieuwsanker dat het Dictee won, perfecte combinatie. Voelt u zich vooral aangesproken, professoren (in spe) en filosofische brievenschrijvers, drummers met het hart op de juiste plaats, verpleegsters, sociaal werkers, ambtenaren, stagiaires of marsmannen. De winnaar krijgt een gratis koffie in de Mokabon en mijn eeuwige dankbaarheid.

Iemand zei me gisteren dat mijn leven nu niet meer zo spannend is als dat van een ander, en ik kon niet stoppen met eraan te denken. Wat betekent spannend? Gisteren zat ik op de trein naar huis om mijn kleine zusje/metekindje haar sinterklaas te geven. Mijn vader stak met kranten de haard aan, mijn zus ging joggen, mijn stiefbroer lag ziek in de zetel en toen loste mijn stiefmama hem af, mijn moeder kwam me halen, wandelde met me naar het station, en op twee uur had ik mijn familie gezien. Een blitzbezoek zouden ze dat noemen als ik een belangrijk persoon was. Mijn vader drukte me op het hart vooral goed te slapen. Ik luisterde.

Misschien maken wij onze spannende verhalen zelf, in ons hoofd, in ons hart, ver weg van de schijnwerpers, van de straten, van de blogs. Misschien is één quote uit één liedje genoeg om alle stoere verhalen te vervangen. Misschien is één koffie op de juiste plek genoeg. Misschien is één melodie, één woord, één zucht, één hand die wat klam is, omdat warmte en koude elkaar daar raken, misschien is één keer glimlachen genoeg.

Het is hier stil omdat ik het niet geordend krijg, de gedachten, de verhalen, de avonturen. Het is hier stil omdat ik zelf nog niet weet hoe de verhalen zullen eindigen, uit angst, omdat dat ene einde mij nog steeds achtervolgt. En ik zou elke dag het spijt me in grote letters op het asfalt willen schrijven, daar aan die tramhalte waar ik nu al drie weken dagelijks voorbijfiets. Ik zou liever geen nachtmerries hebben over dat je er plots niet meer bent en ik geen afscheid heb kunnen nemen. En ik weet dat ik daar dan maar eerder had aan moeten denken.

En dus ga ik verder, ik trotseer de nieuw aangekomen koude en mijn al eerder aanwezige neiging tot overdreven dramatiek. Er is verse soep en ik kan mijn naam al in het Russisch schrijven. Ik kan mijn koude handen opwarmen. Ik kan de kick charleston en de tip charleston al dansen. Ik kan al geloven dat er een dag komt waarop alles goed zal zijn, al is het maar voor even.

Nu hou ik me nog even vast aan het verleden en wat het mij hopelijk elke dag nog leert. (Dat mijn muts en mijn handschoenen ruiken naar een muffe kist, bijvoorbeeld. En dat elke liefde sporen nalaat, in je hoofd, in je hart.)

Gisteren was ik op een huwelijk. Feels like home to me. Dat stond op de uitnodiging. Ik moest huilen toen ze uit een groot rood boek hun zelfgeschreven beloftes voorlazen. Ik geloof niet altijd in eeuwige liefde maar toen wel. Ik zag hen en ik geloofde het echt, dat ze het wilden, en zouden kunnen, en dat ze in elkaar een thuis hadden gevonden. Noah was er ook, en hij overhandigde de bruid het boek dat hij van zijn oude blog had gemaakt, en ze schrok, hij was toch niet uitgenodigd? Hij wenste haar veel geluk en drukte zijn hoop uit ooit hetzelfde te mogen voelen. En toen zaten we de hele avond samen aan tafel, en voor één volledige avond geloofden we in de liefde, en dat hij en ik ze ook zouden vinden.

In de dansles leerden we de charleston en op de terugweg lagen mijn Colombiaanse danspartner en ik constant in een deuk. Ik beloofde hem dat ik dit weekend mee salsa ging dansen.  In lindy hop zijn we alletwee maar matig, maar ik mocht vandaag even met de leraar oefenen en hij zei dat het goed was.

Het is nacht en eigenlijk moet ik slapen maar ik was daarnet boos om een pakje sigaretten en een uitspraak die ik blijkbaar niet meteen kan vergeten. Kent u dat gevoel dat u ergens binnenkomt en meteen weer wil weglopen? Dat u het benauwd krijgt? Dat uw hoofd plots tilt slaat en u niet meer kunt functioneren? Ik heb dat soms. En wars van alle fatsoen loop ik dan gewoon de ruimte uit, vaak zonder iets te zeggen, of misschien nog net iets vaag cynisch. Ik kijk naar de grond. Ik voel tranen achter mijn ogen prikken en word boos op mezelf en dan nog bozer omdat ik boos word op mezelf. En dan zeg ik iets fouts tegen een goede persoon. En dat slik ik dan weer in maar het is te laat. En dan beland ik hier, in de zetel van een huis dat niet het mijne is maar waar ik wel even mag wonen. En dan schrijf ik, omdat ik weet dat het me rustig maakt en dat er toch iemand is die het leest. Nu ga ik slapen. Ik ben blij dat u bij me bent, liefste lezer.

‘Hé, ik herken je, ben jij niet het liefje van…?’

Zoveel had het nodig om mijn voortreffelijk gestarte dag even overhoop te werpen. Ik was uit het lood geslagen, antwoordde verontschuldigend ‘eh, niet meer’ en probeerde vooral niet te veel wisselgeld terug te geven, zo op mijn eerste werkdag in de charmantste cinema van de stad. Het meisje keek me verontschuldigend aan maar mijn hoofd was vertrokken voor een reisje richting verleden.

Is hij kwaad? (Vooral verdrietig denk ik.)
Heb je hem nog gezien? (Nee.)
Is hij verdrietig? (Zie vraag 1 en 2.)

Ik wilde hard weglopen maar ik zat in een klein hokje en glimlachte naar de mensen.

Drie dinokoeken in één zakje verkopen is misdadig.

‘Oei, ik heb weer te veel gepraat.’

De herfst is begonnen. En terwijl het oude vervaagt maar wij het niet vergeten probeert een overmoedige zon de kortere dagen te verdoezelen. Iemand schreef me dat hij terug op het eerste vakje van het ganzenbord stond. Ik bedacht dat wij elkaar daar dan waarschijnlijk tegen zouden komen, en dat ik liever dobbelstenen met enkel zes wilde, en af en toe een beurt overslaan, en in de gevangenis, zodat ik zeker niet te vroeg het 63 vakje zou bereiken.